Maandag 21 december

Hallo allemaal,

Vandaag kregen we nogmaals de kans om uitgebreid te genieten van onze overheerlijke bedden. We hoefden pas om 10.00 klaar te staan en we mochten zelf bepalen hoe laat we gingen ontbijten. Toen we eenmaal buiten stonden bleek dat Angela wat aanpassingen had gedaan aan de planning. Uiteindelijk zijn we als eerste naar Tianzifang gegaan, een doolhof van smalle straatjes met restaurantjes en souvenirwinkeltjes. Verrassend genoeg hebben we allemaal onze weg terug kunnen vinden om op tijd weer bij de starbucks te staan, ons meeting point.

We mochten toen beslissen of we eerst naar de tempel zouden gaan, of eerst zouden lunchen. Chinezen krijgen het voor elkaar veel te eten bij het ontbijt en ook nog eens vrij vroeg te lunchen, wat opnieuw een grote warme maaltijd is. Hier waren wij na anderhalve week nog steeds niet aan gewend, dus we zijn naar de Jade Buddha Tempel gereden en hebben daar onze ogen uitgekeken. Er waren veel mensen om de gigantische beelden te aanbidden. Zo werd er ook volop wierook aangestoken om met de brandende vreemd geurende stokjes te bidden. Het rook heel apart, maar het was weer een bijzondere ervaring. Wat ons verbaasde was dat de tempel eigenlijk meer een tempelcomplex is dan een tempel, met vele gebouwen en ruimtes. Dit zorgde er ook voor dat iedereen elkaar een beetje kwijt raakte, maar gelukkig stonden we na een tijdje allemaal weer op het plein, klaar om naar de lunch te gaan.

Angela bracht ons elke dag na een ander restaurant, met een ieder een andere stijl van koken. Als we heel eerlijk zijn, was het eerste restaurant meteen het beste. We hebben overal lekkere en minder lekkere gerechten gekregen, maar vandaag had het minder lekkere de overhand. Nu was het ook wel een beetje disturbing dat een vissenkop en een kippenkop ons voortdurend aanstaarden vanaf de tafel. Ook werd er een bruine gelei-achtige substantie in de vorm van kleine ronde puddinkjes geserveerd en werkelijk waar geen enkele smaak had.

Na de lunch zouden we naar de planning exhibition centre gaan, een soort van museum dat weergeeft hoe de hele stad in korte tijd uit de grond is gestampt en nu bewoond wordt door 24 miljoen mensen. En ja, het is een behoorlijk raar gevoel om in een stad rond de lopen waar meer mensen zijn dan in het land waar je vandaan komt! We zouden in de Planning Exhibition Centre ook te zien krijgen wat Shanghai’s toekomstplannen op het gebied van bouw en infrastructuur zijn. We waren allemaal niet mega enthousiast over dit museum, maar het leek ons toch best aardig om even te zien. Er was ook niet al te veel tijd voor ingepland dus alles volledig analyseren en eeuwenlang voor iedere afbeelding blijven staan zou niet nodig zijn geweest. Toch waren we niet heel teleurgesteld toen we op het gigantische scherm op het gebouw ‘Closed on Mondays’ lazen… Angela is het nog gaan vragen, maar het was echt onmogelijk om binnen te komen, dus we zijn maar meteen na Nanjing Lu, het laatste onderdeel van de planning, gegaan. Nanjing Lu, oftewel Nanjing Road, is een 6 km lange winkelstraat. We hebben allemaal geshopt maar zoals altijd kwamen we weer terecht in coffee bars om uit te rusten en op te warmen. We moeten er wel bij vermelden dat tot onze vreugde Shanghai een stuk warmer is dan Nanjing. In Nanjing hebben we het namelijk letterlijk de hele dag koud gehad. De ramen stonden daar namelijk altijd open (en op de gangen van de school was gewoon geen glas in de ramen), en we moesten er wel even aan wennen dat alle leerlingen met hun jas aan in de les zitten.

Voor het avondeten zijn we weer opgesplitst, om daarna weer te verzamelen en gezamenlijk naar de Bund te lopen. De Bund is een verzameling oude gebouwen aan de rivier. Dat is al mooi op zich, maar waar iedereen echt voor komt is het uitzicht als je naar de overkant van de rivier kijkt. Wat je ziet is het standaard plaatje van Shanghai: neonverlichte hoge gebouwen en de vreemd gevormde Oriental Pearl TV Tower tegen de nachtelijke achtergrond (zonder sterren want daarvoor is er teveel smog). Standaard of niet, dit moesten we gezien hebben. Na een hele lading foto’s te hebben gemaakt, zijn we met de metro terug naar het hotel gegaan. De metro is heel nieuw en modern en goed geregeld, maar toen we de bordjes voor lijn 12 volgend naar buiten liepen vonden we dit toch een beetje apart. We hebbem het wel allemaal gevonden, maar kennelijk kan je niet ondergronds de weg oversteken moet dat buiten over de straat.

Eenmaal bij het hotel was het tijd om onze koffers in te pakken want morgen is het weer vroeg dag als we naar het vliegveld moeten. Bij sommigen was het nodig om op de koffers te gaan zitten, en dan nog moesten er willekeurige kledingstukken in de handbagage omdat het simpelweg niet paste. Uiteindelijk is het bij iedereen gelukt en zijn we in ons bed gedoken want mede door het tijdverschil zou het een lange dag worden.

Voor de laatste keer: groetjes uit China!

Mijn locatie .

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.